Karrewiet

Karrewiet
November 22, 2016 sofie
In Dutch/Flemish, Life

Bloggen is een beetje als sporten voor me: eens ik in het ritme zit van geregeld bloggen, log ik weer vaker in, bijna verslavend, maar als je te lang wacht wordt het steeds een grotere drempel om weer eens te zeggen “on y va!” Soit. Nu moet het wel lukken dat de meisjes vorige week een nieuwe ervaring opdeden dus daar moet ik toch even over uitweiden, het bezoek van Ketnet.

Het begon allemaal best vrijblijvend: Ketnet zou komen en ze zochten Vlaamse kindjes en ze wilden enkelen interviewen, bij wijze van auditie. Ze zouden dan later komen filmen, om te praten over hoe het is om als expat kind elders te wonen, dat is een reeks die ze al doen. De meisjes gingen rond de tijd van dat eerste interview net naar Mexico dus dat interview moest dan via Skype daar plaatsvinden, en er zouden nog kindjes geinterviewd worden. Ik dacht er verder niet teveel bij na. Toen dan bleek dat de meisjes de juiste leeftijdscategorie waren etc en dus gekozen werden, moest er een filmvergunning geregeld worden. Daar had ik dan verder niets mee te maken, maar ze waren zo vriendelijk me op de hoogte te houden. De mensen van Ketnet hadden daar alle vertrouwen in, hadden dit soort zaken immers al meer gedaan en zo, in verschillende landen. Maar dan hadden ze nog niet op de factor Tanzania gerekend: iedereen vroeg geld, iedereen zei elke dag wat anders en niemand hield zich aan beloftes, laat staan de deadlines. Ketnet emailde me: “chapeau dat gij daar elke dag moet werken”. Tja. Ik denk dat ik daarom een goede job heb: ik hou me nu eenmaal wel aan beloftes en deadlines 🙂 Dus het bezoek werd uitgesteld. Sceptisch als ik ben dacht ik dat het hele gebeuren misschien was afgelast.

Maar toen was het zover: ze kwamen. En ik ga daar niet blase over doen, dat is best cool.  De meisjes herkenden natuurlijk meteen de Ketnet rapper Jasper, een BV begot. Ik vond het eerder grappig dat de camera-man indirect nog met mijn broer had samen gewerkt, Belgie is nu eenmaal klein, Vlaanderen nog kleiner.

En toen moesten we eraan beginnen. Ik bleef op de achtergrond, heb het eigenlijke gesprek zelfs niet gehoord (ik kijk uit naar de aflevering net als jullie!) Maar omdat ik Swahili spreek, was ik toch van dienst op de achtergrond tijdens enkele scenes in de omgeving. Zo gingen de meisjes nyama choma eten in een lokale bar en we moesten toch even aan het personeel uitleggen van welke richting zij best aan kwam lopen en zo. Wat ook meteen tot lachwekkende toestanden leidde. Zo wilden de crew het shot enkele keren opnieuw doen, vanuit enkele verschillende hoeken, omdat er een vrachtwagen passeerde op de achtergrond of gewoon om wat meer materiaal te hebben. Maar ik kreeg het echt niet uitgelegd aan de aanwezige Afrikanen dat A- de loeiende bongo muziek wat stiller moest en B- dat het shot echt goed was en super gedaan en helemaal fantastisch en zo maar of het opnieuw kan? Ze gingen dan meteen alles anders doen omdat ze dachten dat het niet goed was maar het moest net identiek hetzelfde. Het begon aardig op een aflevering “Fawlty Towers” te lijken. “Nee, nee, er is niets mis met de kip maar kan je ze wegnemen en opnieuw brengen, nee nee, hetzelfde bord”.

Maar dit keer mijn beurt om hoedje af te zeggen tegen de crew: wat een engelengeduld, en wat een kalmte en professionalisme. En ik twijfel er niet aan dat 2 dagen filmen maar gaat resulteren in 2 minuten uitzending, dan doe je je vak toch graag me dunkt.

Ze maakten ook enkele willekeurige straatbeelden, waar de meisjes dan gewoon wat wandelden en zo. Maar om de mensen in de omgeving dan te overtuigen niet in de camera te kijken, niet te roepen, door te lopen, was ook een uitdaging zo bleek. En “nee, je krijgt geen geld omdat je gevel in beeld was”.

Het dagje safari dat ze met zijn allen deden, daar was ik ook niet bij maar ik zag al enkele foto’s en die beloven al zeker mooie beelden! Ik ben niet zeker of de meisjes gewend zijn om zo dicht bij buffels te lopen 🙂 Ik ben ook best wel trots op de meisjes. Het is toch niet evident om niet geintimideerd te raken, en spontaan te spreken voor een camera, en ze deden dat goed.

wkqs74061

Feel free to follow
Follow by Email
Facebook
Pinterest
INSTAGRAM

Comments (0)

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*